Η δυσπιστία προς το ιδιωτικό σχολείο αναστρέφεται

Ο εργατικός κυρίως πληθυσμός της Ηλιούπολης δυσπιστούσε προς την ιδιωτική εκπαίδευση. Οι κάτοικοι, άνθρωποι του μόχθου από την ηπειρωτική Ελλάδα, αγαπούσαν την μόρφωση, αλλά ήταν συνηθισμένοι στο δημόσιο σχολείο. Το ιδιωτικό σχολείο που απευθυνόταν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, αλλά κυρίως στη μεσαία και χαμηλόμισθη τάξη με μοναδικό κριτήριο επιλογής μαθητών, την αγάπη για τη μάθηση, είχε τους πρώτους του μαθητές. Το κλίμα στην Ηλιούπολη άρχισε να αναστρέφεται και παρά τις οικονομικές δυσκολίες δάσκαλοι και μαθητές ήσαν ενωμένοι στον κοινό στόχο: τη διάκριση σε ήθος και επίδοση. (Παρέλαση, 28/10/1956).

Το 1952 και μετά από παλινδρομήσεις για την περιοχή, που είχε από σπίτια, το ένα εδώ και το άλλο στα 800 μέτρα, αποφάσισε, η δυναμική δασκάλα από τη Μάνη να νοικιάσει δυο δωμάτια και να ιδρύσει το πρώτο της σχολειό.
Η αγωνία της ήταν μεγάλη, είχε πολύ καιρό ταλαντευθεί ανάμεσα στο Περιστέρι της Δυτικής Αττικής και την Ηλιούπολη και τελικά κάτι βάρυνε στην σκέψη της ή στην καρδιά της, έμεινε εδώ.
Από τις πρώτες εγγραφές φάνηκε πως ο κόσμος θα την εμπιστευόταν και την λάτρευε. Ήρθε από το πουθενά, κι όμως περίπου πενήντα παιδιά έκαναν την εμφάνισή τους.
Στη φωτογραφία από την πρώτη παρέλαση στους δρόμους της Ηλιούπολης. Δεξιά με την άσπρη καπαρντίνα η Μαρία Κυρ. Ανδρακάκου, πανταχού παρούσα από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή κάθε δραστηριότητας.

Ανοικτή πρόσκληση στους παλιούς μαθητές

Το ιστολόγιο αυτό δημιουργείται με σκοπό να κρατάει στη μνήμη μας τη Μαρία Κυριάκου Ανδρακάκου, τη Δασκάλα θρύλο του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Να συγκεντρώσει όλα ή τα περισσότερα από τα καταπληκτικά παιδιά της και να μεταδώσει το παιδαγωγικό της ίχνος μέσα από αφηγήσεις, δραστηριότητες και φωτογραφίες των εκπαιδευτηρίων της. Περιμένω λοιπόν με ενδιαφέρον την ανταπόκριση των παλαιών μαθητών κι εγώ από την πλευρά μου υπόσχομαι να καταγράψω όλα τα "ευρήματα". Σήμερα που οι δάσκαλοι με Δ εξαφανίζονται έχουμε ανάγκη να ξαναγνωρίσουμε τις βασικές έννοιες.